Mijn winterjas

Het is grappig hoe het werkt in mijn hoofd. Elk jaar heb ik moeite met het afscheid nemen van mijn zomerjas en het uit de kast halen van mijn winterjas. Ik loop dan ook elk jaar net iets te lang door in mijn zomerjas. Ik heb ook niet zo’n last van de kou dus heel erg is dat niet. Maar ik heb dus wel een mening van wanneer ik mijn winterjas uit het stof wil halen en laat ik daar nu eens heel duidelijk over zijn, dat is dus NIET begin oktober! Tot nu..
Ik schreef niet zo lang terug over hoe het hier herfst is geworden en het land mooi geel, rood en oranje gekleurd is. Ons viel van de week op dat de kleuren al weer verder veranderen en de bladeren vallen. Het landschap verandert. De temperatuur daalde al een aantal weken terug tot een graad of 10 overdag en om me heen zag ik de jassen al dikker worden. Sterker nog, ik singaleerde al sjalen en handschoenen zelfs mutsen. Ook zag ik dat er maatregelen werden genomen voor de komende winter. Zo heb je de palen die langs de weg worden gezet, zodat je straks weet hoe breed de weg is als alles bedolven is onder een pak sneeuw. Onrust in mijn lijf, want in september wil ik niet eens een jas dragen. Maar de temperatuur daalde nog wat meer en op ten duur moet je jezelf dan eens goed toespreken. Dus na een tijdje ronddralen voor de kast heb ik het gedaan. Vorige week haalde ik hem uit de kast. Het is zover, ik draag een winterjas.
Als je nou denkt dat het hier stopt, dan heb je het mis. De kou begint nu echt en sinds twee dagen moeten we de autoramen krabben en daalt het in de nachten en vroege ochtend tot onder het vriespunt. Vanochtend stopte mijn dochter handschoenen in mijn jaszak, die ik vervolgens aan mijn zoon gaf, want kom op je kunt overdrijven. Daar stond ik vervolgens op de bus te wachten. In de kou. Te dromen over die handschoenen, een muts en sjaal. Tja, ook dat hoort bij emigreren. Aanpassen en het heroverwegen van vaste patronen. Genieten dat het hier anders is, prachtig is. Het meer dat nu naast mij opdoemt terwijl we de berg oprijden. De vorst aan de grond, een witte wolk die precies boven het water blijft hangen en rose licht van de opkomende zon. Elke keer is het uitzicht anders en steeds weer mooier. Ik kan bijna niet wachten op de winter. Nou dat kan ik eigenlijk wel, een maandje of twee met een graadje of 22. Ik wens iedereen een heerlijk zonnige (nazomer)dagje toe!

3 thoughts on “Mijn winterjas

  1. Oeps, zo koud al en dat terwijl het hier nog behoorlijk nazomert. Ook niet helemaal de bedoeling denk ik, want hier moet je eigenlijk ook al een beetje gaan nadenken over de winterkleren … Maar zo erg als het bij jullie is, is het hier niet, wordt het ook niet. Zo mooi trouwens ook niet, al zie je wel herfstkleuren natuurlijk. Maar het lijkt me prachtig. Geniet maar van deze schoonheid in Zweden. Liefs, Nannie.

    Like

  2. Wat een prachtig verhaal. Bij ons is de zomer opnieuw begonnen. We zitten nu met blote armen en voeten buiten te lunchen. Jullie weten zeker dat de winter eraan komt, wij moeten het maar afwachten. Groeten Kees en Berta

    Verstuurd vanaf mijn iPhone

    >

    Like

  3. 🙂 Doet me denken aan toen ik ooit naar Spanje emigreerde en mijn winterjas had weggegeven in Nederland…alsof het in Spanje nooit koud is haha. Heerlijk al die nieuwe indrukken en hoewel misschien soms best lastig, kan ik me ook voorstellen dat jullie volop genieten… al vind ik -22 ook wel heel erg koud hoor Elina 🙂

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s