Wel thuis..

Ik zit tijdens een lange reis in de trein met op mijn oren een koptelefoon met muziek, mijn muziek. Nou ja, eigenlijk de muziek van heel veel verschillende muzikanten. Uiteenlopende genres uit zeker 4 decennia’s, met als overeenkomst dat ik ze op een afspeellijst heb gezet. Mooi heet de lijst. Terwijl ik luister lees ik een boekje dat ik vanuit Nederland kreeg opgestuurd door iemand die aan mij moest denken toen hij het las. Het boekje heet ‘ alleen met mijn wereld’ en is geschreven door een toen 16-jarige jongen met autisme. Ik lees over hoe hij zijn speciale interesses beschrijft, die hem zoveel geven en zo belangrijk zijn dat ze tegelijkertijd kunnen begrenzen en controleren. Hij noemt het niet voor niets met regelmaat zijn obsessies. Herkenbaar. Misschien niet helemaal voor mij persoonlijk, maar wel als ik samen met de personen die ik tref kom te verdwalen in de wereld van fantasy, griekse mythologie, treinen of filosofie. Zo bijzonder om elke keer weer te zien hoe de persoon op deze manier het voor elkaar krijgt een wereld die vaak zo onveilig is, veiligere te maken door een eigen te creëren volledig gevuld met de interesse. Voor de jongen in het boek is het Metal. Een muziekgenre die ook op de afspeellijst te vinden is, weliswaar spaarzaam en in mildere vorm.
Ik kan niet zeggen dat het mijn speciale interesse is, maar ik ben zeker erg vaak bezig met autisme. Omdat het verweven is met het werk dat ik doe en de mensen die ik ontmoet. Ook nu weer, is het iets waar ik bezig ben. De reis die ik maak, heeft er ook mee te maken. Helemaal in mijn uppie reis ik vanuit Zweden naar Nederland. Wel thuis, zegt de steward. Niet helemaal kloppend, maar ik doe het ervoor.

Nu inmiddels al weer vier dagen in Nederland, nog anderhalve week te gaan. Leuk om mensen te ontmoeten en mijn zus te verassen die deze week jarig is. Niet dat dat lukte, maar blij was ze wel en daar gaat het om.
Mijn verblijfplaats is nu een alle schattig hooischuurtje omgebouwd tot heerlijke logeerplek ergens bij Nijmegen, voor mij een aardig onbekende omgeving. Reden dat ik hier zit is werkgerelateerd, dus een beetje autisme gerelateerd ook. In deze 2 weken volg ik cursussen in Brain Blocks. Een wat mij betreft een prachtig middel voor psychoeducatie maar misschien nog meer een middel om tot communicatie en zelfreflectie van de client. De eerste dagen waren mooi en inspirerend. Er volgen er nog meer en daar verheug ik me dan ook erg op. En als het allemaal goed gaat en bevalt? Dan waren dit mijn eerste stapjes naar een groter doel; Brain Blocks introduceren in Zweden.
Maar nu eerst twee dagen vrij en genoeg leuke ontmoetingen op de agenda. Wel thuis klopte dan wel niet, heerlijk vertrouwd bekend zeker wel.

IMG-20190203-WA0011

2 thoughts on “Wel thuis..

  1. Ha Eline
    Nog steeds erg leuk om je blogs te lezen!
    En ook leuk dat je nog steeds zo bezig bent met autisme. Ik ook 🙂
    Misschien geheel overbodig, maar Als ik je tekst over Brain blocks zie kan ik het niet nalaten je ook het nieuwste boek van Colette de Bruin te tippen, ‘ dit is autisme’ .
    Ze hebben ook een apart psycho educatie boek. Het heeft Peter en mij geïnspireerd om de psycho educatie groep die jij al zo mooi had opgezet er verder mee uit te bouwen. Je zult vast geen tijd hebben, maar mocht dat wel zo zijn, wees welkom op de Paul klee natuurlijk.
    Succes ermee en veel inspiratie in Nijmegen gewenst !
    Janneke Vencken

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s