Makkie

Emigreren is een makkie. Echt waar, het is alles behalve ingewikkeld. Google emigreren en er ligt een wereld van tips, adviezen en lijstjes om je te ondersteunen bij alle te nemen stappen. Je moet niet vies zijn van regelen, want dat hoort erbij, maar verder is het echt niet moeilijk. Het feitelijk emigreren deden wij dan ook zonder horten of stoten. Kijk naar ‘ik vertrek’, wie kan het niet?

Het geëmigreerd zijn, tja daar zit de crux. Nu tweeënhalf jaar verder, vind ik dat dus echt niet altijd zo makkelijk. De roze wolk verdwenen en in ons geval ook nog eens de witte berg. Het is eind januari en als ik naar buiten kijk zie ik kale bomen en dor gras. Nog geen vlokje gehad in januari en in december waren de witte dagen op een hand te tellen. Langzaamaan begint hier door te dringen dat we misschien een winter door gaan maken zonder Vasaloppet, het grootste evenement van het jaar voor deze regio. En die sneeuw dat maakt de winter nou juist zoveel leuker en de lange donkere dagen behapbaar. Dus helaas daar doen we het nu zonder. In de plaats daarvan zat ik gisteren dus met mijn kopje koffie op ons terras in het zonnetje te luisteren naar het gekwetter van de vogels die er ook niets van snappen. Het uitzicht nog steeds onweerstaanbaar, dat dan weer wel.

Vandaag een wat sombere dag en dat past dan ook wel weer bij mijn humeur. Geen echte kou, absoluut niet warm, geen herfst noch winter, laat staan dat de zomer al begonnen is. Onbestemd en dat is nu precies hoe ik me voel. Ligt dat aan hier? Gedeeltelijk misschien wel. Nog steeds aan het zoeken naar hoe ik mijn werk zo leuk mogelijk houd. Zoeken naar verbinding met het leven hier en de mensen om me heen. Soms voelt het dat ik daarin slaag, soms ook niet.

Toch ligt het op dit moment het niet echt aan het wonen in Zweden, maar aan het niet wonen in Nederland. Het begon al bij het niet kunnen bijwonen van begrafenissen waar we anders zeker bij waren geweest. Familieleden waar we dan bij het afscheid waren geweest, naasten die we rechtstreeks hadden willen steunen. Lastig, maar we konden het relativeren en wisten dat het niet zo was dat we er meteen naar moesten of wilden handelen, een brief of een telefoontje kan dan ook steunend zijn merk je. Het zette wel mijn hoofd aan het werk. Ooit komt het nog dichterbij en hoe doen we het dan. Welke keuzes komen er nog meer bij als je woont op afstand.

Ooit begint nu. De confrontatie met ziekte. Het begint bij een slechtnieuwsgesprek over de telefoon die beide kanten van de lijn liever face to face hadden gevoerd. Gevolgd door talloze appjes en af en toe een telefoontje, terwijl de wens er is gewoon meteen in de auto te stappen om een knuffel te brengen. Je staat sowieso als naasten best op de zijlijn als iemand ziek is, maar onze zijlijn is letterlijk 1500 km ver weg. Samen zoeken we de beste weg die ons bij elkaar brengt zonder fysiek bij elkaar te zijn. Ik heb het gevoel dat het me lukt ook hier mee om te gaan.

Dan een berichtje van mijn zus. Het gaat niet goed met pappa. Die zin betekent dat alles op scherp komt te staan. Die zin kan betekenen dat hij nu zich niet zo lekker voelt maar er wel weer bovenop krabbelt, het is hem vaak genoeg gelukt. Die zin kan, wetend hoe zijn conditie is, ook betekenen dat dit het begin van het einde is. De zijlijn lijkt opeens nog eens 1500 km opgeschoven. Voordat wij emigreerden was het duidelijk wat ik nu zou doen. Sterker nog, het was waarschijnlijk ik geweest die het berichtje had gestuurd. In mijn hoofd zie ik hoe ik vanochtend op mijn fiets spring en naar het verzorgingshuis sprint. Nu zit ik vastgeplakt aan mijn telefoon, te wachten op informatie. Alle informatie zuig ik naar binnen, speurend naar wat het betekend voor het verloop. In mijn hoofd een gedachtestroom die zich bezig houd met de vraag, wat nu? Blijf ik staren naar de telefoon of boek ik een vlucht en zet ik alles hier even stop. En hoe vaak gaan we deze vragen nog aan onszelf stellen, als consequentie van het wonen op afstand. Het emigreren was dan misschien wel een makkie, maar op het internet vind ik hier helaas geen lijstje voor.

One thought on “Makkie

  1. En dan is het toch zover…. heel veel sterkte lieve Eline. Ook aan Arne en de kinderen, plus de rest van je familie natuurlijk. We denken aan jullie.
    xxx Mieke

    Like

Leave a Reply to Mieke Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s